fds > nl/column/2017/12/20/roepen-in-de-woestijn/2

Blog

 
 
20 december 2017

Roepen in de woestijn?

Wie bent u? Wat zou u zeggen als iemand op straat deze vraag u zou stellen? Wat zou u zeggen als een vriend u dit zou vragen? Wie bent u, ten diepste, als er niemand is die het antwoord zou willen weten, maar u hier zelf een antwoord op moet formuleren? Wat zouden andere mensen zeggen als ze deze vraag over u zouden moeten beantwoorden?

Als mensen hebben we heel wat verschillende identiteiten. We zijn man of vrouw van, moeder, vader, partner, juf, kantoormedewerker, opa, oma of nog heel wat anders. Wanneer ik over mezelf spreek, dan kan ik van alles over mij vertellen. Ik ben ongeduldig, maar wel aardig. Ik ben kritisch, maar rechtvaardig, etc. Een ander zal mij echter wellicht heel anders omschrijven. En dat is interessant, want wat mensen over ons zeggen en denken, zegt soms heel wat meer dan we wellicht zouden willen.

Op verschillende plekken in de bijbel vinden we ook eigen persoonsbeschrijvingen. Zoals bijvoorbeeld in Exodus 3:14-15, waarin God tegen Mozes zegt: “Ik ben de God van Jacob, van Isaac en Abraham. Ik ben JHWH, de God die is, die was en die zal zijn.”

En Johannes de Doper, de man waarover het vaak met 2e en 3e advent gaat zegt: “Ik ben een stem die roept in de woestijn”.  Ziet u dit voor zich? Een woestijn, of woestenij, is een plek waar niet perse direct heel veel respons op je roepende stem komt.

Roepen in de woestijn, dat klinkt voor mij als heel hoopvol inspirerende teksten uit kramen, met het risico dat er alleen een verdwaalde kameel eens wat terug zegt.. In ieder geval met weinig kans op dat er iemand daadwerkelijk een antwoord geeft. En zo moet het misschien voor Johannes toch ook wel een beetje gevoeld hebben… hij was iemand die als een soort voorloper, voorbode van Jezus bij de Jordaan stond.. die mensen doopte, zonder dat ze Jezus ook maar gezien hadden, zijn verhalen gehoord. Johannes, kwam als getuige.. om van het licht te getuigen, zonder dat hij zelf dat licht was.

En hoewel hij misschien een roepende was in de woestijn, waren er toch mensen die zijn verhaal geloofden. Zonder bewijs, zonder tastbare verandering. Zij lieten zich door Johannes dopen, en werden vervolgens onderdeel van het gevolg van Jezus.

In een wereld waarin steeds minder mensen naar de kerk gaan, waarin de doopsgezinde kerk steeds kleiner wordt, kan het soms voelen alsof ook wij een stem, roepend in de woestijn zijn. Ik weet niet of u hier wel eens ‘last’ van hebt gehad? Maar ik heb wel eens het idee dat mensen soms per direct afhaken op het moment dat zij horen dat ik christelijk ben.. alsof je mening over bepaalde politieke of maatschappelijk gevoelige onderwerpen er niet meer toe.

En zo zijn er waarschijnlijk wel meer momenten, momenten waarop u het gevoel hebt een roepende in de woestijn te zijn.. ? Waarop u zich misschien anders voor doet om maar niet die roepende te worden? Zoals uw mening even niet te verkondigen, uit angst dat u de enige bent die er op die manier over denkt? Door stilzwijgend het ergens mee oneens te zijn? Op zo’n moment dan verbergt u feitelijk een deel van uw identiteit. In een seculariserende wereld is het steeds gebruikelijker om vooral het christelijke/doopsgezinde gedeelte van onze identiteit te verzwijgen.

Wanneer bent u volledig uzelf? En als we het dan hebben over uw doopsgezinde identiteit? Komt die naar voren in uw dagelijkse leven? In een mening die u ergens over hebt? Of zet u hier soms ook een ‘seculier’ masker over heen? In bijbelse termen is de vraag die ik stel eigenlijk: “Zet u uw licht onder een korenmaat?” Of laat u deze juist schijnen?

In de donkere dagen voor kerst, in de wereld van vandaag, kunnen we denk ik namelijk alle licht van de wereld gebruiken. Hoe klein of groot uw licht dan ook mag zijn. Dus wees niet bang om uzelf te zijn, zet uw licht niet onder een korenmaat, maar wees een roepende in de woestijn. Blijf geloven in de ‘onzichtbare’ God die er was, die er is en die er altijd zal zijn. En vindt u het toch niet prettig om te spreken over het geloof? Streef dan in ieder geval het doopsgezinde credo na: Daden gaan woorden te boven. 

Jantine Brouwer-Huisman is 26 jaar en actief als lekenpreker. Ze heeft godsdienstwetenschappen en pedagogiek gestudeerd en werkt momenteel als kerkelijk werker in Zwolle. Wilt u meer van haar lezen? Neem dan eens een kijkje op www.jantineoverdenkt.nl


Terug
  Meer informatie     ANBI-register Friesche Doopsgezinde Sociëteit
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2018 Doopsgezind.nl