> nl/column/2020/05/14/tiden-ha-tiden/4

Blog

 
 
14 mei 2020

Tiden ha tiden

Het is een onwerkelijke tijd nu, hoor ik vaak zeggen. Het gaat dan over hoe de wereld aan het veranderen is in de huidige ‘coronatijd’. Want veranderd is er veel en in een betrekkelijk korte tijd. Een van de meest ingrijpende zaken is dat het samenkomen als gemeenschap als onwenselijk wordt beschouwd. Dat is bijzonder. Mensen komen immers tot hun recht in relatie tot anderen. Zeker ook als Doopsgezinde gemeenschap is juist dat samenkomen altijd een bron van verbinding geweest. In die verbinding, de gemeenschap zoals dat al sinds de eerste eeuwen wordt genoemd, vinden we onze identiteit en voeden we elkaar. Het is bovendien een basis van waaruit we ons leven proberen te leiden. De onzekerheid naar hoe het in de toekomst gaat komen is dan ook een bron van zorg. 

Vanaf juli mogen we waarschijnlijk weer samenkomen, dat is op zichzelf goed nieuws. De vraag is wel: hoe gaat dat er uit zien? Onze vele andere vormen van samenkomen, van kliederkerk tot menistentafel, van zusterkring tot wijkbijeenkomsten. Hoe gaan we dat doen? Ook het samen zingen bijvoorbeeld, is wel een uitdaging. Ik las dat juist dát een bron van besmetting kan zijn. Dat weten we als geloofsgemeenschap uiteraard wel. We proberen elkaar altijd al in positieve zin te besmetten door samen te zingen, maar nu is het dus een groot risico op een negatieve besmetting. 

Het is voor velen een beangstigende gedachte dat ‘het nieuwe normaal’ gaat betekenen dat we elkaar niet meer mogen aanraken, letterlijk niet meer nabij mogen zijn en dat we allerlei activiteiten die we tot voor kort als zinnig en belangrijk beschouwden niet meer mogen doen zoals we dat gewend waren. 

Ik las in een boek (365 Tao: daily meditatons), een oude oosterse gedachte. Ik deel die graag met u in een eigen vertaling. 
Ongeacht hoe extreem een situatie ook is, het kan niet altijd voortduren. Hitte wordt gevolgd door koelte, een storm raakt ooit uitgewoed waardoor de wind gaat liggen. Natuurlijke gebeurtenissen zoeken als een wetmatigheid hun tegenpool op. Als er nooit wat verandert stagneert het leven. Juist het voortdurende zoeken naar evenwicht zorgt ervoor dat we als mensen blijven groeien.

Het is een hoopvolle gedachte dat juist deze onwerkelijke tijd, waarin we op andere manieren elkaar gaan ontmoeten, uiteindelijk kan leiden tot een situatie waarin onze ontmoetingen rijker zullen zijn dan eerder en van nog meer betekenis. Het is aan ons om in de komende weken, maanden en wellicht jaren, vorm te gaan geven aan dat ‘nieuwe ontmoeten’. 

Nu is het nog zeer de vraag hoe dat zou moeten maar ik meen dat we met geduld, creativiteit en vasthoudendheid ongetwijfeld oplossingen zullen vinden. Zoals onze gemeenschap al eeuwenlang voor allerlei uitdagingen oplossingen heeft gevonden. Want onze hulp is in de naam van Heer die in ons gelooft, op ons hoopt en die ons liefheeft. 
Moedig voorwaarts!


Terug
 
Meer informatie   ANBI-register Friesche Doopsgezinde SociŽteit
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
© 2020 Doopsgezind.nl