> nl/column/2020/05/25/van-spraakverwarring-naar-elkaar-verstaan/4

Blog

 
 
25 mei 2020

Van spraakverwarring naar elkaar verstaan

Ooit werd er op de hele aarde één enkele taal gesproken.Toen de mensen in oostelijke richting trokken, kwamen ze in Sinear bij een vlakte, en daar vestigden ze zich. Ze zeiden tegen elkaar: ‘Laten we van klei blokken vormen en die goed bakken in het vuur.’ De kleiblokken gebruikten ze als stenen, en aardpek als specie. Ze zeiden: ‘Laten we een stad bouwen met een toren die tot in de hemel reikt. Dat zal ons beroemd maken, en dan zullen we niet over de hele aarde verspreid raken.’ Maar toen daalde de heer af om te kijken naar de stad en de toren die de mensen aan het bouwen waren. Dit is één volk en ze spreken allemaal een en
dezelfde taal, dacht de heer, en wat ze nu doen is nog maar het begin. Alles wat ze verder nog van plan zijn, ligt nu binnen hun bereik.
(Genesis 11, NBV)

Heel vaak wordt dit verhaal gelezen op de ochtend van Pinksteren en dan daarna een stukje uit Handelingen 2, waarin iedereen elkaar verstaat, welke taal ze ook spreken.

Toen de dag van het Pinksterfeest aanbrak waren ze allen bij elkaar.  Plotseling klonk er uit de hemel een geluid als van een hevige windvlaag, dat het huis waar ze zich bevonden geheel vulde. Er verschenen aan hen een soort vlammen, die zich als vuurtongen verspreidden en zich op
ieder van hen neerzetten, en allen werden vervuld van de heilige Geest en begonnen op luide toon te spreken in vreemde talen, zoals hun door de Geest werd ingegeven.
(Handelingen 2, NBV)

Het is natuurlijk een prachtige omkering, van spraakverwarring naar elkaar verstaan. Je kunt misschien zelfs spreken van herstel. Maar wat wordt er hersteld dan? Het heeft iets te maken met spreken en verstaan, maar er gebeurt meer. De vlammen op de mensen doen meer. Er wordt contact gemaakt met God, de Geest zet zich op hen neer. Zou het iets kunnen zijn van herstel van contact tussen mensen en tussen mensen en God?
Het bijzondere van dat contact tussen mensen dat wordt hersteld is dat ze gaan delen. Er ontstaat een andere visie op wat je eigendom is en op hoe je deelt wat je hebt en waar je voor werkt. Dat is voor ons bijna niet voor te stellen. En als je wat verder leest in Handelingen zie je dat het ook toen een stap te ver was. Wat misschien wel werkt is dat je als mens beseft dat niet alles voor jezelf is en dat je oog hebt voor wat een ander nodig heeft. Dat je een ander dat gunt. Dat is een hele verandering.
Het past ook bij de omkering vanuit het verhaal over de toren van Babel. Daar wordt toch vooral aan de kaak gesteld dat mensen hun plek niet meer kennen. Dat ze te veel willen. Ja zo veel, dat ze zelfs God willen uitschakelen of in ieder geval evenaren.
Het lijkt wel wat op onze tijd dat verhaal van Babel. We zijn zo overtuigd van al ons kunnen, dat we alles zelf in de hand hebben en kunnen oplossen. We zien vaak niet ten koste van wie of wat het gaat. Ook al zijn we goed willende mensen, we overzien niet alles. Daarom is het mooi dat er Pinksteren is, dat we dit elk jaar vieren, het liefst natuurlijk samen in de vermaning, zingend en met elkaar. Toch is Pinksteren ook nu feest voor ons. Ook wij mogen hopen op herstel en op een nieuw begin.
Dit jaar nog meer dan andere jaren, snakkend naar herstel van contact tussen elkaar, naar wat meer vrij zijn. Een vrijheid wordt het waarin we onze eigen plaats moeten weten en de ander ook ruimte moeten geven. Laten we hopen dat Pinksteren dat nieuwe begin kan zijn, ook dit jaar!


Terug
 
Meer informatie   ANBI-register Friesche Doopsgezinde SociŽteit
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
© 2020 Doopsgezind.nl